ஆகஸ்ட் மாதம் எனக்கு மாரடைப்பு ஏற்பட்டது. நடுத்தர வயதினராக இருந்தாலும், இதுபோன்ற ஒரு விஷயத்திற்கு நான் கொஞ்சம் இளமையாக இருக்கிறேன் என்று மருத்துவர்கள் எனக்கு உறுதியளித்தனர், இருப்பினும் என்னுடைய இதயச் செயலிழப்பை 'விவரிக்க முடியாதது' என்று அழைக்க முடியாத அளவுக்கு என்னுடைய பல நல்ல காரணங்கள் இருந்தன. உண்மையில், மருத்துவமனையில் நான் கையாண்ட டாக்டர்கள் அல்லது செவிலியர்கள் யாரும் - மற்றும் பலர் இருந்தனர் - காரணம் என்ன என்று அவர்கள் நம்பியதை என்னிடம் சொல்லவில்லை. எனது வாழ்க்கை முறை பல சாத்தியமான வேட்பாளர்களை வழங்கியது போல் இருந்தது, தொழில் வல்லுநர்கள் கூட துருப்புக்களை வழிநடத்தும் வீட்டிற்கு வர முடிந்தது.
கிறிஞ்ச் எப்படி கிறிஸ்துமஸ் அனிமேஷன் திருடப்பட்டது என்பதைப் பாருங்கள்
ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் மாரடைப்பு வரும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை என்று சொல்லலாம். தொடங்குவதற்கு, நான் ஒரு சாதாரண வழியில் மாரடைப்பை அனுபவிக்கிறேன் என்பதை உணர்ந்தேன் - நான் ஓய்வறையைப் பயன்படுத்த எழுந்தேன், நான் அங்கு சென்றபோது எனக்கு மூச்சுத் திணறல் ஏற்பட்டது, என் இரண்டு கைகளும் என்ன அனுபவிக்கின்றன? நான் வலிமிகுந்த உணர்வின்மை என்று மட்டுமே விவரிக்க முடியும், யாரோ ஒருவர் (மற்றும் யாரோ நான் என்று நினைக்கிறேன்) கூர்மையான கத்தியை மெதுவாக என் மார்பில் சறுக்குவது போல் உணர்ந்தேன். முரண்பாடாக, நான் நெஞ்சு வலியை மட்டுமே உணர்ந்திருந்தால், அவை இருந்ததைப் போலவே, நான் வேறு முடிவுக்கு வந்திருப்பேன்; 'எனக்கு மாரடைப்பு இருப்பதாக நான் நம்புகிறேன்' (நான் இங்கே மொழியைக் கொஞ்சம் சுத்தம் செய்கிறேன்) என்று நினைக்க வைத்தது கடுமையான மற்றும் விசித்திரமான, கை அசௌகரியம். அதனால் நான் 9-1-1க்கு அழைத்தேன்.
மாரடைப்புகளை முக்கியமாகக் கொண்ட திரைப்படங்களைப் பற்றி எழுத என்னை அணுகியபோது, அவற்றில் ஒன்றை நானே பெற்றிருந்தேன் என்ற லென்ஸ் மூலம் பார்க்கும்போது, எந்தத் திரைப்படங்கள் நல்லது மற்றும் கெட்டது, அளவுருக்களுக்கு பொருந்துகிறது என்பதைப் பற்றி நான் கடுமையாக சிந்திக்க வேண்டியிருந்தது. அவற்றில் எதை சேர்க்க வேண்டும். ஆனால் நான் வளர்ந்த சகாப்தத்தைப் பொறுத்தவரை, திரைப்படம் எனக்கு உடனடியாகத் தோன்றியது, அது ரிச்சர்ட் டோனரின் 1978 பிளாக்பஸ்டர். சூப்பர்மேன் , கிறிஸ்டோபர் ரீவ் நடித்தார். அந்த திரைப்படத்தின் ஆரம்பத்தில், ஜெஃப் ஈஸ்ட் கிளார்க் கென்ட் ஒரு இளைஞனாக தனது வல்லரசுகளுடன் இணக்கமாக வர முயற்சிக்கிறார். ஒரு கட்டத்தில், மயக்கம் மற்றும் சுறுசுறுப்பான உணர்வு, அவர் விளையாட்டாக தனது வளர்ப்பு தந்தை ஜொனாதன் கென்ட் (க்ளென் ஃபோர்டு) ஜொனாதனின் டிரக்கில் இருந்து அவர்களது வீட்டிற்கு பந்தயத்தில் சவால் விடுகிறார். முதலில் சிரித்துக்கொண்டே, முதியவர் சிறிது நேரம் விளையாடுகிறார், ஆனால் பின்னர் மண் சாலையில் நின்று, இடது கையை வலது கையால் தடவி, 'அடடா' என்று வருந்துகிறார், பின்னர் மாரடைப்பால் இறந்துவிட்டார். இந்த தருணம் குழந்தையாக இருந்த என்னை ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அது உணர்ச்சி ரீதியாக மட்டும் பேரழிவை ஏற்படுத்தவில்லை; ஒருவரின் கைகளில் மாரடைப்பு அறிகுறிகள் காணப்பட வேண்டும் என்பதை அது எனக்குக் கற்பித்தது அல்லது என்னை நம்பவைத்தது (இது டோனரின் குறிக்கோள் அல்ல). நான் அனுபவித்த இரண்டு அறிகுறிகளில் ஒன்றை நான் கண்டறிந்த இடம் இதுதான்.
இப்போது, உயிருடன் இருந்து, இந்த காட்சியில் நான் மீண்டும் உதைப்பேன் என்று நீங்கள் நினைக்கலாம், இது மாரடைப்பு போன்றது அல்ல என்று கூச்சலிடலாம். ஆனால் எனக்கு என்ன தெரியும்? எனக்கு ஒன்று மட்டுமே இருந்தது. மாறாக, ஒவ்வொரு மாரடைப்பும் வித்தியாசமானது என்று நான் முடிவு செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறேன், ஒவ்வொரு மாரடைப்பும் முன்னும் பின்னும் வந்த அனைத்து மாரடைப்புகளுடனும் கைகோர்க்கிறது. திரைப்பட வரலாற்றில் மிகவும் பிரபலமான மாரடைப்பு சில வழிகளில் உட்பட, பல சினிமா மாரடைப்புகளுடன் தொடர்புடையதாக நான் காண்கிறேன். விழுந்தது பிரான்சிஸ் ஃபோர்டு கொப்போலாவில் டான் விட்டோ கோர்லியோன் காட்ஃபாதர் (1972)
அதில், டான் விட்டோ (மார்லன் பிராண்டோ) தனது பேரனுடன் தனது பெரிய தோட்டத்தில் விளையாடுவதைக் காட்டுகிறார். இந்தக் காட்சியின் பெரும்பகுதி மிகவும் இயற்கையானது, சிறு பையன் நிஜமான நடிப்பை வெளிப்படுத்த முடியாத அளவுக்கு இளமையாக இருக்கிறான், அதனால் ஆரஞ்சு செடிகளுக்கு மத்தியில் அவரும் பிராண்டோவும் உல்லாசமாக இருக்கிறார்கள் என்ற முடிவுக்கு பார்வையாளர்கள் தள்ளப்படுகிறார்கள். படப்பிடிப்பின் போது 47 வயதாக இருந்த பிராண்டோ, நிச்சயமாக, சூப்பர்; பல தசாப்தங்கள் வயதான ஒரு மனிதனின் தடுமாறும், குனிந்த அசைவுகளை அவர் சிரமமின்றி வெளிப்படுத்துகிறார். மாரடைப்பின் திசைதிருப்பலை நீங்கள் பார்க்க முடியும். இதில் சிலவற்றை நான் அனுபவித்தேன், ஆனால் அவசர தொலைபேசி அழைப்பை மேற்கொள்ள எனக்கு தொலைபேசியை விரைவாக அணுக முடிந்தது. ஆனால் பார்வையாளர்கள் டான் கோர்லியோன் பின்னணியில் சரிந்து விழுவதற்கு முன், அவருக்கு அத்தகைய அணுகல் இல்லை என்ற புரிதலுடன் போராடுவதை அரிதாகவே பார்க்க முடியும்.
நேரடி ஸ்ட்ரீம் மேசி அணிவகுப்பு
செயல்பாடு மற்றும் உடல் அழுத்தம் பெரும்பாலும் திரைப்பட மாரடைப்பின் ஒரு அம்சமாகும். இருந்தாலும் என்னுடையதுடன் இல்லை. நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன் நறுக்கப்பட்ட , அதற்கு முன் நான் ஒரு நீண்ட திரைப்படத்தைப் பார்த்தேன் (இப்போது நான் எப்போதும் இணைவேன் எல்லா இடங்களிலும் எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் நான் அனுபவித்த மிகப் பெரிய உடல் வலியுடன், அதைத் தொடர்ந்து மாரடைப்பு இல்லாமலும் நான் எப்படியும் செய்திருக்கலாம்), மேலும் நாற்பது அடி சுற்றுப்பயணம் நடப்பதை விட கடினமான எதையும் செய்யவில்லை. இதற்கிடையில், இல் பேயோட்டுபவர் , ஃபாதர் மெரினின் (மேக்ஸ் வான் சிடோ) இதயப் பிரச்சனை அவர் நைட்ரோகிளிசரின் மாத்திரைகளை எடுத்துக் கொள்ளும் காட்சிகளால் அமைக்கப்பட்டது, ஆனால் படத்தின் முடிவில் வயதான பாதிரியாரின் இதயம் பிடுங்கப்படுகிறது. இரண்டாவது முறையாக, குறைந்தபட்சம், அவர் தனது வாழ்க்கையில் ஒரு தீய அரக்கனுடன் போராடுவதைக் காண்கிறார், மேலும் அவரது மோசமான இதயத்தால் அதைத் தாங்க முடியவில்லை, மேலும் தந்தை கர்ராஸ் (ஜேசன் மில்லர்) அவரைப் பிடித்த பெண்ணின் அறையின் தரையில் இறந்து கிடப்பதைக் காண்கிறார்.
திரைப்பட உலகின் மிக மோசமான மாரடைப்பு ஒரு பிரபலமான நகைச்சுவையுடன் இணைக்கப்பட்டிருக்கலாம், ஆனால் உண்மையில் அது படத்தில் இல்லை. சுருக்கமாக, இல் வாண்டா என்று அழைக்கப்படும் மீன் , மைக்கேல் பாலினின் திறமையற்ற, நல்ல உள்ளம் கொண்ட, மிருக-காதலன் கொலையாளி மெதுவாக அவனது வயதான இலக்கின் இதயத்தை அணிந்துகொள்கிறான் மற்றும் அதன் இயற்கையான, வயது பலவீனமாக இருந்தாலும், தற்செயலாக, தற்செயலாக, ஒவ்வொரு முறையும் அவன் தனது அன்பான நாய்களில் ஒன்றைக் கொன்றுவிடுகிறான். கடைசியில், அவள் இதயம் கைகொடுக்கும் வரை அவளைக் கொல்லுங்கள், அவள் தெருவில் இறந்துவிடும். இதுவரை மிகவும் நல்ல. இருப்பினும், ஒரு நாள், நிஜ வாழ்க்கையில், ஒரு பார்வையாளர் உறுப்பினர், ஓலே பென்ட்ஸன், திரைப்படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது திரையரங்கில் கூச்சலிட்டார், மேலும் அவரது சொந்த மாரடைப்பால் இறந்தார். வெறித்தனமான நகைச்சுவையின் போது மனிதனின் சிரிப்பு மிகவும் தீவிரமாக இருந்ததால், இது நிகழ்ந்தது, இறுதியில் மருத்துவர்கள் கண்டறிந்தனர், ஏனென்றால் அவரது உடலில் ஏற்பட்ட நடுக்கம் (சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, மற்ற காரணிகளுடன் குறைவான செய்தியாகக் கருதப்பட்டது) அவரது இதயத்தைத் தூண்டியது, அதுதான். எழுத்தாளர்-நட்சத்திரம் ஜான் க்ளீஸ் இந்த சம்பவத்தை ஒரு விளம்பரப் பிரச்சாரத்தில் பயன்படுத்த நினைத்தார், ஒரு வகையான கூலிப்படை ரசனையற்ற தன்மையைக் காட்டி, பிரச்சாரம் ஒருபோதும் செயல்படாததால், கிளீஸால் இறுதியில் கட்டுப்படுத்த முடிந்தது.
ஆனால் நான் திரைப்படத்தில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க மற்றும் சக்திவாய்ந்த மாரடைப்புகளைத் தேடுகிறேன் என்றால், நான் கவலைப்படத் தேவையில்லை என்பதைத் தாண்டி இரண்டு படங்கள் உள்ளன. முதலில், 1979 இல், எழுத்தாளர்-இயக்குனர் பாப் ஃபோஸ்ஸின் படம் எல்லாம் ஜாஸ் வெளியிடப்பட்டது. இந்த திரைப்படம் ஒரு வகையான சுயசரிதை பாண்டஸ்மாகோரியா, காலப்போக்கில் துள்ளுகிறது, மற்றும் உண்மையான, பொருள் வாழ்க்கை மற்றும் சூப்பர் ஸ்டார் நடன இயக்குனர் ஜோ கிடியோனின் (தாடையை வீழ்த்தும் ராய் ஸ்கீடர்) மரணம்-பேய் கனவுகள் மற்றும் கற்பனைகள். கிதியோன் வேலை செய்யும் காட்சிகளைத் தவிர, நடனமாடுவது, அயராது, அல்லது மாத்திரைகள் மற்றும் சாராயத்தை உறிஞ்சுவது, மிக முக்கியமான பகுதியாகும். எல்லாம் ஜாஸ் உண்மையில் கிதியோனுக்கு தவிர்க்க முடியாத மாரடைப்பு ஏற்படும் போது வருகிறது. முதலில், அவர் மருத்துவமனையில் சுயநினைவின்றி இருப்பதைக் காண்கிறோம், அவரது கைகளில் இருந்து குழாய்களின் காடு நழுவியது, மற்றும் குந்து, இடைவிடாமல் பீப் பீப்ஸை முன்னறிவிக்கிறது. எவ்வாறாயினும், விரைவில், பாண்டஸ்மகோரியா திரும்புகிறது, மேலும் படத்தின் கடைசி சில நிமிடங்களில் கிதியோன் மற்றும் பென் வெரீன் ஆகியோர் தி எவர்லி பிரதர்ஸின் 'பை பை லவ்' இன் பதிப்பை ஓ'கானர் ஃப்ளட் நிகழ்த்துவதை சித்தரிக்கிறார்கள், அது கிளர்ச்சியூட்டும் மற்றும் குளிர்ச்சியூட்டும் (இறுதியில் கோரஸ் மாறுகிறது. 'பை பை லைஃப்'). இந்த இசை எண் கிதியோனின் வாழ்க்கையைச் சேர்ந்த பார்வையாளர்களின் முன்னிலையில் நிகழ்த்தப்பட்டது, மேலும் ஃபோஸின் ஏஞ்சல் ஆஃப் டெத் (ஜெசிகா லாங்கே) பதிப்பின் மேற்பார்வையில் கிட்டத்தட்ட கண்காணிக்கப்படுகிறது. நான் சொல்வது போல், கிளர்ச்சியூட்டும் மற்றும் சிலிர்க்க வைக்கும் வகையில், கிதியோனின் இறந்த சாம்பல் நிற முகத்தின் மீது இரக்கமின்றி வரையப்பட்ட பாடி பேக் ஜிப்பரின் கடைசி ஷாட்.
எனது தற்போதைய பார்வையில் இருந்து பார்த்தால், முடிவு எல்லாம் ஜாஸ் என் இரத்தத்தை முன்பை விட குளிர்ச்சியாக ஓடச் செய்கிறது. ஃபோஸ் சித்தரிப்பதை எதிர்த்து நான் போராட விரும்புகிறேன் (எட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஃபோஸ் மாரடைப்பால் இறந்தார்). ஆனால் எல்லாம் ஜாஸ் அவர் தனது வாழ்நாள் முழுவதையும் உருவாக்க காத்திருக்கும் திரைப்படம் போல் உணர்கிறேன், அது எப்படி உணர்ந்திருக்க வேண்டும்? ஃபோஸ் முடிவைத் தழுவுகிறார், ஏனென்றால் அவர் நிச்சயமாக மாறப்போவதில்லை. நீங்கள் செல்ல வேண்டும் என்றால், உங்கள் இதயத்தில் ஒரு பாடலைக் கொண்டு செல்லலாம். ஒரு படத்தின் இருண்ட அதிசயம்.
என்னைப் பொறுத்தவரை, ஹார்ட் அட்டாக் சினிமாவின் உச்சம் கோயன் சகோதரர்களின் இறுதிக் கட்டத்தில் உள்ளது பெரிய லெபோவ்ஸ்கி . ஏழை, குழப்பமான டோனியின் (ஸ்டீவ் புஸ்செமி) மாரடைப்பு மரணம் எங்கும் வெளியே வரவில்லை, ஆனால் ஒருவித விசித்திரமான ரசவாதத்தின் மூலம், அவரது மரணத்தின் மூலம் கோயன்ஸ் துப்பறியும் படங்களின் வேடிக்கையான, பெருங்களிப்புடைய, முற்றிலும் சீரியஸில்லாத பகடியை வெற்றிகரமாக மாற்ற முடிகிறது. சுருக்கமாக, முதுமை பற்றிய தியானம் மற்றும் வாழ்க்கையை மரணத்திலிருந்து பிரிக்கும் பலவீனமான சக்திகள். அது மட்டுமின்றி, தி டியூட் (ஜெஃப் பிரிட்ஜஸ்) மற்றும் வால்டர் (ஜான் குட்மேன்) ஆகியோர் பந்துவீச்சு சந்து வாகன நிறுத்துமிடத்தில் டோனி சரிந்து விட்டார் என்பதை உணரும் போது, டோனியின் உடல் நிலை இப்போது எனக்கு மிகவும் சங்கடமாக, என்னுடைய சொந்த நிலையை நினைவூட்டுகிறது. புஸ்செமியின் கைகள் அவனது மார்புக்கு மேல் சுருண்டிருந்தன, அவனது முகம் வலியின் முகமூடியாக இருந்தது, யாரோ ஒருவர் மெதுவாக இதயத்தில் குத்துவது போல. அவரது மூச்சு கந்தலாக உள்ளது, அவரால் நகர முடியாது. அவர் பயந்துவிட்டார். அவரது நண்பர்கள் அவரைத் தொங்கவிடச் சொல்கிறார்கள், அவர்கள் ஆம்புலன்ஸை அழைக்கிறார்கள், ஆனால் டோனியால் முடியாது. அவரது இதயம் முடியாது. டோனியின் உடலை இப்படிக் கிளர்ச்சி செய்யக் காரணமானவற்றின் பலம் அமைதியாக வளர்ந்து வளர்ந்து வருகிறது, இப்போது அவருக்கு மேலேயும் உள்ளேயும் தோற்கடிக்க முடியாது. தடுக்க முடியாதது. அதனால் டோனிக்கு அவ்வளவுதான்.
டோனி பென்னட்டுடன் பெண் காகா
நிச்சயமாக, இந்த ஒவ்வொரு திரைப்படத்திலும் மாரடைப்பு கதாபாத்திரம் இறப்பதில் முடிகிறது. இது நிஜ வாழ்க்கையில் இதயக் கோளாறுகள் உள்ளவர்களின் முன்கூட்டிய முடிவு அல்ல - நான் இன்னும் இங்கே இருக்கிறேன், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக - அல்லது திரைப்படங்களில் கூட. ஆனால் நீங்கள் ஒன்றை அனுபவிக்கும் போது, மரணம் மட்டுமே பார்வையில் முடிந்த முடிவாக உணர்கிறது. இதன் மறுமுனையில் நான் வெளியே வந்தபோது எனக்கு அது நம்பமுடியாததாகத் தோன்றியது, உண்மையில், மிகவும் மோசமாக இல்லை. நீங்கள் உங்கள் தலையை நேராக வைத்திருக்க முடிந்தால், நீங்கள் ஜோ கிடியான் (அல்லது பாப் ஃபோஸ், அந்த விஷயத்தில்) இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை நீங்கள் உணரலாம். நீங்கள் விடைபெறத் தொடங்க வேண்டியதில்லை.
பில் ரியான் The Bulwark, RogerEbert.com மற்றும் Oscilloscope Laboratories Musings வலைப்பதிவிற்கும் எழுதியுள்ளார். அவரது வலைப்பதிவில் திரைப்படம் மற்றும் இலக்கிய விமர்சனம் பற்றிய அவரது ஆழமான ஆவணங்களை நீங்கள் படிக்கலாம் நீங்கள் வெறுக்கும் முகம் , மற்றும் நீங்கள் அவரை Twitter இல் காணலாம்: @faceyouhate